[Star Wars] Mocna strona (Kylo Ren x Errai)

Balans między Jasną i Ciemną Stroną został zachowany podczas pisania tego opowiadania.
(Tak naprawdę to nie, ale ćśś.)

Tak, oto kolejne opowiadanie z serii "Nie znam postaci, nie znam filmu, ale jasne! napiszę fanficka". (No co? Lubię wyzwania.) I kolejne opowiadanie z postacią pewnej rudej suki. Trzecie już. I z dedykacją dla pewnej rudej suki, żeby nie było! (Muszę jej wymyślić jakieś porządne przezwisko.)
[Ogólnie, jeśli OC w opowiadaniu jest ruda, to na 90% należy do pewnej rudej suki.]

---

[Dawno, dawno temu w odległej galaktyce...]

Już z daleka wyczuła Jego irytację, lekkie drgania Mocy, które rezonowały w niej tak głęboko i tak silnie, że aż szarpnął nią dreszcz. Przełknęła ślinę. Jej Mistrz, choć zazwyczaj opanowany i zimny, gdy wybuchał, był w istocie przerażający... dla większości ludzi. Dla niej jednak czytanie delikatnych zaburzeń, drobnych słów w kronice Jego Mocy, stało się już po trzech latach nauki jej drugą naturą. I jedno spojrzenie wystarczyło, aby wiedziała już, kogo zastanie w pokładowym szpitalu i czego należy się po tej osobie spodziewać. Pozwoliła kolejnemu dreszczowi sobą targnąć - im więcej tego rezonansu pozbędzie się nim stanie przed Jego obliczem, tym lepiej. Nie miała dla niego dobrych wieści.

Przez okno wewnętrzne dostrzegła Go, siedzącego w fotelu i wpatrującego się ze złością w generała Huxa, podczas gdy bezimienny lekarz, jeden z wielu spotykanych tu i ówdzie bez żadnego wyraźnego celu, omacywał Mu ranę na twarzy. Niewiele brakowało, a serce pękłoby jej zupełnie podobną. Z daleka widać było, że została zadana mieczem świetlnym - brzegi były ciemne i zupełnie nie krwawiły, ale znaczyło to również, że nie zrosną się poprawnie i zostawią sporą szramę. Mimo to nie mogła się zdobyć, by myśleć o Nim jakkolwiek inaczej niż dotychczas; jeśli jej wyobraźnia miała choć odrobinę racji, blizna zupełnie nie odejmie Mu niczego. Odetchnęła, zdając sobie sprawę, że przygryzała niepokornie wargę.

Generał Hux ukłonił się i ruszył do wciąż zasuniętych dźwiękoszczelnych drzwi, ale przez okno Errai widziała, że jeszcze obrócił się, jak zawsze, by mieć ostatnie słowo. Cokolwiek nie powiedział, Mistrz nie przyjął tego dobrze. Gdy Hux wyszedł, skłaniając jej lekko głowę, gdy przechodził obok, trwała wciąż złowroga cisza, aż nagle lekarz odrzucony nawet nie brutalnym Pchnięciem wylądował na szybie. Errai przyspieszyła, podczas gdy jej eskorta, dwaj szturmowcy, wykonali w doskonałej synchronizacji w tył zwrot i czym prędzej zniknęli z oczu.

Gdy weszła do sali, lekarz jeszcze zbierał się z podłogi, a Mistrz właśnie wyjmował swój miecz świetlny, niewątpliwie zamierzając rozładować wściekłość na tym, co tylko by się mu nawinęło. I nim choćby zdała sobie sprawę z tego, co robi, Errai Mocą zatrzymała Jego dłoń.

Szarpnęło nim zaledwie o pół cala, a ona natychmiast puściła, gdy dotarło do niej, jakiej zniewagi się dopuściła. Cel zostął jednak osiągnięty - skutecznie wybiła Go z rytmu i miast tracić bezwzględnie cenne siły na bezcelowych atakach na przedmioty nieożywione, Mistrz obrócił się do niej... bardzo powoli.

Czując na sobie Jego wzrok, uniosła brodę, jakby osiągnęła dokładnie to, co zamierzała - choć z pewnością wiedział, że było inaczej - i wyciągając lekko rękę, miękkim głosem powiedziała:

- Mistrzu, mógłbyś chcieć oddać mi miecz...? - Do samego końca nie mogła się zdecydować, co powiedzieć, i w efekcie wyszło coś między pytaniem a wręcz bezpośrednią prośbą. Poczuła przypływ gorąca. Jeśli Mistrz uznałby, że... On jednak, automatycznie wręcz, być może ze zmęczenia, wyciągnął rękojeść ku niej, zanim w ogóle zdał sobie sprawę, co robi. Czerwone mięso w głębi rany zalśniło lekko w świetle szpitalnych lamp.

- Dlaczego miałbym? - spytał, ale w Jego głosie nie zabrzmiała wyraźna wściekłość. Errai odetchnęła w duszy. Nigdy dotychczas jej nie ukarał, nie bezpośrednio, nie cieleśnie, ale im dłużej szukali fragmentów mapy i im bardziej przegrywali na rzecz rebeliantów, tym realniejsze stawało się takie zagrożenie. Ta kampania wyzuła z Niego już niemal ostatnie cząstki jej dawnego Mistrza. Gdyby nie była tak wyczulona na Jego Moc, mogłaby wręcz uznać Go za obcego człowieka.

Wtedy zdała sobie sprawę, że wpatruje się w Mistrza w milczeniu, co z pewnością jedynie irytowało Go bardziej, więc czym prędzej przełknęła ślinę i wyprostowała się. Postąpiła krok.

- Obawiam się, że mam złe wieści, mój Mistrzu - powiedziała na tyle cicho, żeby nie słyszał jej wypędzany z sali przez strach lekarz. Mistrz przysiadł na brzegu stołu, przymykając oczy i ze zrezygnowanym westchnięciem oddał jej miecz. Przesunęła palcami po jego rękodziele, tylko troszkę, gdy zakładała ręce za plecy.

- Doszły nas informacje, że rebelianci skompletowali mapę, mój Mistrzu, i organizują wyprawę, by odnaleźć... - Nie wiedziała, jakiego słowa użyć, ale na szczęście nie musiała się z tym zmagać. Mistrz bowiem warknął wściekle, odwrócił się i obiema pięściami rąbnął w stół, o który przed chwilą się opierał. Stół o dziwo wytrzymał, choć huk poszedł taki, i w powietrzu, i po Mocy, że Errai podskoczyła wbrew woli. A potem wszystko stało się zbyt szybko, by to poprawnie zarejestrować, i tylko analizując to zaraz kilkakrotnie w myślach, zdołała zrozumieć, co się stało. Mistrz wyciągnął ku niej rękę, skupił się, a Errai momentalnie poczuła jakąś niewidzialną obręcz zaciskającą się bezlitośnie na jej szyi. Sapnęła ostatnim oddechem, a potem pozostały już tylko Jego ciemne, wściekłe i wręcz puste oczy, utkwione w jej siniejącej twarzy.

Mogła Go powstrzymać. Pojedyncza myśl tłukła jej się po pustoszejącej czaszce. Mogłaby Go powstrzymać. Gdyby chciała. Wystarczyło małe Pchnięcie. Leciutkie. Ledwie by poczuł. Ale przestałby. Na pewno... Ale... czy chciała?

A potem nagle strumień powietrza wcisnął się jej do piersi z taką siłą, że ból powalił ją na podłogę. Mistrz był już obok; rozedrganą dłoń z trudem powstrzymywał od opadnięcia jej na nagi kark. Jego Moc zadrżała niepewnie. Mistrz... wahał się?

- Errai, przepraszam - szepnął tak cicho, jak ciche jest westchnięcie, a gdy uniosła na Niego załzawione zdumione oczy, podniósł ją i posadził na krześle. Jego Moc była znów stateczna, a na Jego twarzy poruszała się jedynie rana, pulsująca nieprzyjemnie w rytm bicia Jego serca, które Errai mogłaby przysiąc, że słyszała w tej straszliwej ciszy.

- Jesteś ranny, mój Mistrzu - wychrypiała. - Powinieneś udać się na spoczynek.

Nie powiedział już nic. Skinął lekko głową, prawie niezauważalnie, i wyszedł z sali.

A co, jeśli Go zawiodła?

Errai chodziła w kółko po swoim pokoju, mimo że powinna już dawno spać. O świcie, czy raczej jego statkowym odpowiedniku, zaczyna swój codzienny trening. Po wszystkim, co się wydarzyło, nie powinna móc nawet ustać na nogach. Powinna nieprzytomnie odsypiać wrażenia. A tymczasem nie mogła usiąść na dłużej niż kilka sekund, żeby znów nie zacząć niespokojnie krążyć.

A co, jeśli to wszystko jej wina?

Mistrz złamał dla niej Zasadę Dwóch. Dotychczas oboje byli przekonani, że to tylko wymysł, który może i miał kiedyś swoje powody, ale w innych czasach i warunkach. Teraz ograniczał tylko wolność Mistrzów, bo teraz nie było już Jedi. Oczywiście, gdyby Snoke dowiedział się, że Mistrz ją trenuje, nie wiadomo, co by zrobił ze wściekłości. Ale Snoke był daleko i Mistrz kazał jej się nim nie przejmować.

To Mistrzem się w tej chwili przejmowała. Nic nie poszło po Jego myśli. Cały misternie uknuty plan został zniszczony przez Rebeliantów, a teraz, na dokładkę, znaleźli tę mapę. A co, jeśli Zasada Dwóch nie jest tylko reliktem przeszłości? A jeśli to, że ją złamali, położyło cień na wszystkim, czego się od teraz dotkną? Ona jak ona, jeszcze nic nie wie, ale co, jeśli Mistrz tak uważa?

A co, jeśli Mistrz chce jej śmierci?

Co jeśli sam ją zabije?

Dopiero teraz usiadła, przytłoczona... sama nie wiedziała czym. Myślą, że mógłby to zrobić? Czy wyobrażeniem, że byłby do tego zdolny? Byłby? Mocy Mu na pewno nie brakowało. Ale czy mógłby to zrobić? Stanąć naprzeciw niej, spojrzeć na nią i ją zabić?

Przyłożyła palce do szyi, wciąż bolącej po Jego ataku wściekłości. Przełknęła ślinę. Gardło również zabolało. Czy chciał ją wtedy zabić? Naprawdę chciał? Przeszedł ją dreszcz. Z drugiej strony, przestał przecież, prawda? Przeprosił. Mistrz ją przeprosił. Wciąż nie mogła w to uwierzyć. Oddałaby za Niego życie bez chwili wahania, ale czy mogłaby oddać je Jemu? Co by czuła, gdyby wiedziała, że jej ukochany Mistrz zaraz ją zabije?

Nie mogła sobie nawet tego wyobrazić bez obezwładniającego strachu rozchodzącego jej się po wszystkich członkach. Zrobiło jej się słabo. To niemożliwe. Nie zrobiłby tego. Nie On.

Prawda?

Errai nie mogła już tego znieść. Musi tam iść i z Nim pomówić. Musi usłyszeć, od Niego, że nie życzy jej śmierci. Na Galaktykę, niech Mistrz powie, że nie życzy jej śmierci.

Nim się obejrzała, stała przed drzwiami jego kwatery, z trudem łapiąc przyspieszony ze strachu oddech. Serce tłukło jej się w piersi. Wspomnienie Jego Mocy zaciskające jej szyję było silniejsze niż dotychczas. Niech Mistrz powie, że nie życzy jej śmierci.

Zapukała, tak cicho, że sama ledwie to słyszała. Czekała. Czy Mistrz usłyszał? Bała się zapukać głośniej - jeśli ktoś by ją zobaczył, o tej porze... Drzwi nagle otworzyły się na oścież. Mistrz stał w progu z kamienną poharataną twarzą, półnagi... Errai poczuła, jak coś gorącego wspina jej się po twarzy i miała nieprzyjemne wrażenie, że był to rumieniec. Mistrz na pewno gotował się już do spoczynku, a ona, tak bezczelnie...

- Mój Mistrzu, proszę o wybaczenie, lecz...

Nim zdołała skończyć, Mistrz chwycił ją za ramię i wciągnął do swoich kwater, zatrzaskując drzwi. Przez moment, krótką chwilę, była tak blisko Jego ciała, Jego wyszlifowanej piersi, że gdyby choć lekko ruszyła dłonią, dotknęłaby Jego chłodnej skóry. Przełknęła ślinę, żeby się nią nie zakrztusić. Z korytarza dobiegła cicha, oddalająca się już wiązanka przekleństw generała Huxa - ta sama, którą lubił mamrotać do siebie, ilekroć musiał gdzieś iść czy coś nie szło po jego myśli. Gdy zapadła cisza, Mistrz zwrócił na nią wzrok. Nie wykonał żadnego ruchu wskazującego, że chce się odsunąć - wręcz jakby zupełnie nie zauważył, jak blisko niej stoi. Errai, ze ścianą zagradzającą jej drogę, nie mogła się w ogóle ruszyć, więc tylko zadarła głowę, by móc na Niego spojrzeć i niezdarnie udawała, że nie robi na niej wrażenia.

- Rozumiem, że chcesz mi coś powiedzieć - rzekł. - Co się stało?

- Ja... ja tylko... - Errai nagle kompletnie zapomniała języka w ustach. - Chciałam prosić...

- O wybaczenie - przerwał jej i mogłaby przysiąc, że drgnęły Mu kąciki warg. - Mówiłaś już.

- Tak, to również, mój Mistrzu, ale... - Wzięła głębszy oddech. Kompletnie zapomniała, co i jak chciała powiedzieć, i nie mogła zebrać myśli, gdy stał tak blisko niej. - Chciałam też... przeprosić, że... przeze mnie nagiąłeś zasady i być może dlatego... - Nie mogła skończyć. Rany, brzmiała jak ostatnia gungańska...

- Nie zostałem przez ciebie do niczego zmuszony. - Mistrz machnął ręką. - Skąd ci przyszły do głowy takie pomysły?

Spuściła wzrok, ale tam były jego... Natychmiast znów poderwała głowę do góry. - Nie wiem, mój Mistrzu. Nie mogłam przestać rozmyślać, przestać czuć się tak, jakbym była współwinna temu, co się wydarzyło. - Odetchnęła na koniec, próbując nie wstrzymać oddechu. Nie miała tyle paplać. Spojrzała w ścianę. Tak, ściana była bezpieczna.

Mistrz przez długi czas milczał, mierząc ją wzrokiem. - Przestań bredzić - rzucił w końcu, odchodząc. Jego wzrok zawisł na mieczu leżącym na półce, a serce Errai zatłukło się jakby mocniej. - To nie przystoi.

Czy to znaczyło, że... Errai strzeliła się w myślach w twarz. Powinna przestać interpretować Jego słowa, doszukiwać się w nich ukrytych znaczeń i obietnic. Odetchnęła lekko, żeby nie zabrzmiało to jak westchnienie. Jeśli wyjdzie stąd zanim dostanie od Niego jednoznaczną odpowiedź, nie zmruży oka przez całą noc, to było pewne.

- Mój Mistrzu, ale czy...

- Nie - przerwał jej prawie natychmiast i przez moment była pewna, że siłą wyrzuci ją za drzwi. Albo i ze statku. - Nie jesteś niczemu winna. Nikt nie ma Mocy, żeby zmienić czy nagiąć bieg wydarzeń, i to zza grobu, w zemście za złamanie Zasady Dwóch. Powinnaś to wiedzieć. Czy naprawdę niczego cię nie nauczyłem?

Nie odpowiedziała, wbijając wzrok w ziemię.

- Zrobiłaś wszystko, co mogłaś - ciągnął. - Wykonałaś każdy rozkaz. Przegraliśmy tylko dlatego, że Phasma nie umie trenować swoich szturmowców, Hux nie umie porządnie wykonywać poleceń, a Snoke nie umie ich porządnie wydawać. - Odetchnął wściekle, a potem przymknął oczy i oparł się o komodę lewą ręką. Dopiero teraz Errai zauważyła, że prawa prawie bezwładnie zwisała Mu przy boku. - A ja, krótkowzrocznie, nie doceniłem przeciwnika. I zostałem ukarany.

Lekkim ruchem wskazał ranę na twarzy, ale Errai wiedziała, że miał też na myśli swój postrzelony bok i rozcięte ramię. Czując, jak serce obija jej się o mostek, podeszła do Niego bliżej.

- To - szepnęła, dotykając lekko jego skóry przy opatrzonej ranie po pocisku plazmowym - było za zabicie ojca. Które osobiście popieram. To - mówiła dalej, dotykając lekko jego ramienia - było za twój honor, który nie pozwolił ci użyć Mocy przeciw zwykłemu człowiekowi. A to dopiero... - Położyła mu dłoń na policzku. - To było za niedocenienie przeciwnika i walczenie bez hełmu. Lecz uważam, że jedynie dodaje ci uroku, mój Mistrzu.

A niech ją czarna dziura, co ją podkusiło, żeby mu to mówić?! Errai ostatkiem woli zachowała spokojną twarz, choć wewnątrz mogłaby równie dobrze topić się w morzu lawy i poniżenia. Trzy lata z powodzeniem ukrywała swoje uczucia do niego, a teraz, przez jakieś głupie zawirowania i wibracje Mo... Zaraz, co? Przecież niczego nie czuła. Ech. Nawet sygnałów nie umie porządnie odczytać. Mistrz powinien ją wyrzucić z blastera w przestrzeń i niech na piechotę idzie do...

Ale Mistrz nagle schwycił ją za kark i pocałował tak gwałtownie i namiętnie, że zabrakło jej tchu. Zacisnęła palce na jego ramionach, i z syknięciem bólu, gdy wbiła je niechcący w jego jeszcze świeżą ranę, oderwał się od niej, chwytając jej nadgarstek. Wzięła głęboki wdech, czując, jak łzy napływają jej do oczu, sama już nie wiedziała dlaczego. Przez ulgę, że Mistrz jej nie nienawidzi? Ze strachu, że zmieni zdanie, że ją skrzywdzi, że wszystko zepsuła czy że jeśli pozwoli Mu się porwać, znów coś złego się stanie? Mistrz patrzył na nią przez moment, aż uniósł jej twarz za podbródek, odgarnął jej rude włosy z czoła i pocałował znów, delikatnie i z wyczuciem.

- Mój Mistrzu... - szepnęła jeszcze, próbując Go i siebie powstrzymać, ale bezskutecznie.

- Milczże już - mruknął tylko, tak pusto i cicho, jak zawsze. I gdy znów się pochylił ku jej ustom, poddała Mu się tak nagle, jakby jakaś tama w niej runęła; drapała lekko Jego przedramiona, wplatała palce w Jego, robiła wszystko, by nie musieć odrywać się od Jego ust. A On po raz pierwszy pozwalał jej robić, co tylko chciała.

Po chwili jednak odsunął się nieco i zwyczajnie patrzył na nią, bez słowa i bez najmniejszego ruchu. Nie rozumiała, ale nie ośmieliła się ruszyć; a potem nagle poczuła, że jej luźna szata powoli i jakby samoistnie zsuwa jej się z ramion. Spojrzała na Niego zdziwiona i mogłaby przysiąc, że gdzieś w kąciku jego ust zamajaczył słaby uśmiech.

Nie przyszła tu nadmiernie ubrana i już w krótce stała przed Nim zupełnie naga, czując, jak chłodne powietrze omiata jej skórę. Mistrz odsunął się na krok, karmiąc oczy jej widokiem - z najwyższym trudem pilnowała się, żeby się nie zasłonić, aż nie wytrzymała, ale gdy tylko jej ręce drgnęły, Mistrz zatrzymał je jednym ruchem dłoni. Errai zagryzła wargę.

W końcu Mistrz cofnął się i usiadł na łóżku, i zaraz potem pociągnął ją Mocą, lekko, ale upadła przed nim na kolana i jakoś nie wydawało się, żeby nie miał tego w planach. Zaplótł palce w jej włosy, przyglądając jej się bez słowa. Drugą ręką sięgnął do spodni i...

- Ale... - szepnęła prawie bezwiednie - ja nigdy...

- Ćśś - przerwał jej Mistrz, opuszczając ją na swoją męskość. Czuła jego pulsowanie na wardze, jego smak na języku. - Po to masz Mistrza, żeby cię uczył.

Parsknęła i zakrztusiła się nim, próbując złapać powietrze bez możliwości cofnięcia głowy. Od razu odechciało jej się śmiać. Spojrzała w górę, ale twarz Mistrza pozostała niezmienna; gdy już był pewien, że jej nie udusi, znów nacisnął lekko na jej potylicę, dając jej do zrozumienia, czego oczekuje. Mimo że wyraźnie starał się być delikatny, Errai zakrztusiła się jeszcze kilka razy; miała wręcz wrażenie, że jak dotychczas Mistrz nie wierzył jej, że rzeczywiście nigdy wcześniej tego nie robiła. Teraz jednak widocznie to do niego dotarło - a to Mocą lekko poruszył jej dłońmi, a to pchnął ją nieco niżej, a to cicho, nawet nie szeptem, dawał jej wskazówki.

- Wysuń język... Nie ssij, liż, i ostrożnie z zębami. I spójrz na mnie. - A ona stosowała się do jego zaleceń i wpatrywała w niego, gdy tylko mogła unieść oczy, czyli kiedy tylko się nie krztusiła... Czyli rzadko. Mistrz dłonią popychał jej głowę coraz bardziej na swoją męskość, coraz głębiej wbijając się w jej usta, ale Errai nie ośmieliła się nawet pomyśleć o narzekaniu, mimo że brakowało jej powietrza. - No już... - szepnął jeszcze, po czym odsunął ją nagle. - Odetchnij. Oddychaj. W porządku?

Errai nabrała powietrza; gdy przymknęła powieki, łzy spłynęły jej po policzkach. - Mhm... - odparła niezbyt przekonująco i odkaszlnęła. - Tak, mój Mistrzu.

- Zrób to teraz sama. - Znów popchnął ją lekko w dół, ale nie przymuszał do brania Go głębiej do ust. Nie musiał. Owinęła palce wokół Jego męskości, objęła Go wargami, zeszła tak nisko, jak tylko mogła. Mistrz nie zdołał powstrzymać bioder, wypchnął je lekko, wbijając się głębiej w jej usta. Errai nie odskoczyła, tylko pozwoliła Mu uderzyć w granicę jej gardła. Odkaszlnęła lekko, wciąż z ustami pełnymi Nim; nie miała zamiaru przestawać, nie teraz, gdy wreszcie pozwolił sobie to poczuć, gdy Jego usta rozwierały się w przyspieszonym oddechu, gdy przygryzał wargę, z najwyższym trudem powstrzymując się od rżnięcia jej gardła. Przyspieszyła, a wtedy On nagle ujął ją pod brodę i oderwał od siebie.

- Przestań - rzekł z cicha. Wiedziała, co zaraz powie. Że nie chce, żeby robiąc to po raz pierwszy musiała znosić Jego smak.

- Nie - powiedziała Mu pierwszy raz w życiu i natychmiast wcisnęła Go sobie z powrotem do ust, a On, być może zaskoczony, nie oparł się napływowi sensacji, warknął nisko, desperacko zacisnął palce na jej włosach i, tężejąc nagle, trysnął tak obficie w jej usta, że sama nieprzyzwyczajona do smaku pozwoliła odrobinie wypłynąć między kącikami jej warg.

Mistrz oparł się ciężko na łóżku, z jedną ręką wciąż wplecioną w jej włosy, z jakimś cudem wciąż imponującą erekcją błyszczącą w świetle jarzeniówek resztkami Jego spermy, którą Errai wciąż próbowała przełknąć, ale gęsta ciecz jakoś nie chciała jej spłynąć do gardła. A wtedy Mistrz pochylił się do niej i przylgnął do jej ust, i spanikowała; próbowała Go odepchnąć, ale był znacznie silniejszy, Jego język niemalże siłą wsunął jej się między wargi, i już wiedziała, że czuł smak samego siebie i jakoś zupełnie Mu to nie przeszkadzało. Poderwał ją z podłogi, wciąż całując, i prawie że cisnął nią o ścianę - przylgnęła twarzą do zimnego metalu, czując jak dreszcze rozchodzą się od wszystkich miejsc, gdzie dotykał jej rozgrzanej skóry.

Mistrz powiódł dłońmi w dół jej kręgosłupa, zacisnął je jej na biodrach; poczuła, jak przylega do niej od tyłu, jak materiał jego spodni ociera jej się o uda, jak jego męskość układa się w zagłębieniu jej kobiecości. Był tak blisko... Tak niewiele brakowało. Wypchnęła się nieco ku Niemu, ale Mistrz znęcał się nad nią dalej tak, jak jeszcze nigdy, nawet wliczając w to tamten trening, gdzie maltretował ją Mocą i kijem tak skutecznie, że połamał jej żebra. Teraz wciskał palce w te same żebra, orał jej skórę aż do bólu, a gdy już była pewna, że dłużej tego nie zniesie, wbił się w nią po same jądra, a z ust wyrwał Mu się tak niekontrolowany jęk, że o mało tylko tyle by nie wystarczyło, żeby sama doszła.

Resztki Jego nasienia spływały jej po rozwartych wargach i kapały w kroplach na podłogę. Spojrzała na Niego przez ramię i jej rozkosz momentalnie sięgnęła szczytu, gdy patrzyła, jak cała Jego zimna, kamienna fasa spada z niemal słyszalnym hukiem, legła w gruzach, jak jej Mistrz rozpręża się niczym cały nieskończony Wszechświat, pozwalając sobie wreszcie czuć i pokazać to, że czuje, i tylko po to, by móc czuć ją. Nawet nie złapała chwili, gdy jej krzyki przetoczyły się przez krawędź, gdy runęła jak trup w przepastne głębie oceanu, z dłońmi Mistrza wciąż boleśnie zaciśniętymi na jej biodrach i Jego męskością wciąż boleśnie szukającą jej najdalszych, odległych krańców. Łzy skapywały jej z podbródka razem z Jego spermą, a Kylo rżnął ją nieprzerwanie, rytmicznie, pewnie, jakby od tego zależało Jego życie.

- Kylo, Kylo, Kylo, Kylo... - szeptała bezwiednie, nawet nie zdając sobie sprawy, jakiej zniewagi się dopuszczała; jej głowa była zbyt nieważka, lekka jak plazma, i wciąż pustoszała, jakby każdy Jego ruch wypychał z niej kolejne myśli, czy raczej resztki myśli. Liczył się teraz już tylko On i Jego szorstki oddech, i ta niewidzialna dłoń, która zadarła jej głowę do tyłu tylko po to, by Kylo mógł sięgnąć ustami jej szyi, jej ucha, by mogła słyszeć Jego gardłowe jęki, by mogła czuć Go jeszcze mocniej i pełniej... A potem nie czuła już nic poza Nim, i doszła jeszcze raz, i jeszcze, aż straciła rachubę; miała wrażenie, że odpływa, że traci przytomność, że zaraz ugną się pod nią nogi i opadnie na tę zaplamioną śliną i spermą podłogę. A Kylo nie przestawał ani na moment, nie dawał jej ani chwili odpoczynku, jakby już sam nie wiedział, co robi, całował tylko jej kark zadarty tak daleko w tył, że z trudem oddychała, a krzyki wyrywały jej się z ust zupełnie niepowstrzymywane. I wbijał się w nią doskonale wypracowanym rytmem, aż nagle wypadł z niego, wepchnął się w nią do samego końca, i choć mogłaby przysiąc, że nie wypełnił jej niczym poza sobą, doszedł tak samo mocno, tak mocno, że znów wbił jej palce w skórę aż do bólu, że aż wgryzł się w jej odsłoniętą szyję. Errai wręcz zaskomlała, zacisnęła się na Nim i słyszała, że to poczuł, aż wreszcie oboje jak na znak puścili, rozluźnili się, osłabli.

Ale zanim rzeczywiście kolana się pod nią ugięły, Kylo, siłami, które nie wiedziała, skąd wziął, podniósł ją w ramiona i położył się z nią na łóżku. Wtuliła się w Jego gorące, wilgotne od potu ciało, chłonęła Jego zapach, błądziła dłońmi po Jego piersi, złożyła Mu głowę na ramieniu. Jego ręce nie oderwały się od niej ani na moment; koc przykrył ich jakby sam z siebie.

- Kylo... - wyszeptała, rozkoszując się tym, jak Jego imię brzmiało, smakowało w jej ustach. - Co zamierzasz? Zdążamy do Snoke'a, a jeśli on mnie zobaczy...

- ...i spróbuje nas potępić, powiem mu, że Zasada Dwóch odnosi się do Sithów, a nie samozwańczych, szalonych zwolenników ciemnej strony. - Dłoń Kylo zacisnęła się na jej, gdy pocałował ją w czoło. - I niech się ze mną bije.

- Błagam, ty już się z nikim nie bij - odparła z tłumionym śmiechem. - Szermierka nie jest twoją... Mocną stroną.

[Prometeusz] Podejrzenia (David x Abigail)

Jego szare oczy były wciąż otwarte w ten niepokojący, martwy sposób; na szyi rysowała się linia, gdzie z ledwością zlepiła poliuretanową skórę. Abigail odsunęła się na moment, ocierając pot z czoła, żeby przyjrzeć się swojej pracy. Wszystko powinno być w porządku. Znajdowała się w swoim warsztacie i mieszkaniu na "Matce", stacji kosmicznej orbitującej nad kolonią Themis. Na stole obok stał jej osobisty terminal z wyświetloną starą instrukcją i modelami inżynieryjnymi androida Davida 8. W rogu migała data: 16 lipca 2214 roku. Była godzina 22:18.

O 22:36 BIOS wiekowego androida zrestartował się i zaskoczył. David mrugnął raz, a potem znów. Mikrokamery w miejscu źrenic włączyły się z ledwie słyszalnym pyk i w końcu robot zwrócił wzrok na dziewczynę. Jego oczy były niebieskie. Abigail uśmiechnęła się triumfalnie. "Nie złożysz tak zniszczonego androida, który sto lat rdzewiał od środka" - mówili. Ha, złamasy. Spójrzcie na mnie teraz.

Robot przekrzywił głowę, najwyraźniej zainteresowany jej szczerzącą się twarzą, ale nic nie powiedział - i momentalnie zmył jej tym uśmiech z ust. Coś było nie tak. Android powinien był rozpocząć protokoły socjalne w momencie, gdy zarejestrował nową osobę. Abigail zmarszczyła brwi i usiadła do terminala. Robot przyglądał jej się z zaciekawieniem cały czas.

O 23:04, po ciężkich przeprawach z najbardziej idiotycznie skonstruowanym firewallem, jakiego kiedykolwiek widziała, udało jej się wykopać starą listę komend Davida 8 z serwerów Weyland Industries. Weyland Industries wciąż miało swoją stronę na galactinecie, ale kilkadziesiąt lat temu połączyło się z Yutani Incorporated, zaczęło nowe projekty i wszelkie informacje o starej produkcji androidów zostały zarchiwizowane i zapieczętowane. Lista komend miała 92 strony długości i była w większości dostosowana do przeciętnych użytkowników, którzy wiedzieli całe gówno o BIOS-ie, programach molekularnych i pamięci rdzeniowej androidów.

Gdzieś dopiero przy samym końcu udało jej się znaleźć testowe komendy deweloperskie, które dla niepoznaki nazwano snadnie "Odpluskwianiem i odrobaczaniem". Abigail mogła sobie wyobrazić, że zwyczajny John Smith nie chciałby mieć nic wspólnego z ideą, że android może być zarobaczony. Uśmiechnęła się do swoich myśli. Android przekrzywił głowę nieco bardziej, a jego szyja zaskrzypiała przy tym okropnie. Abigail przeklęła i wzięła się do poprawiania przepływu w prawym tłoku szyjnym.

O 23:13, kiedy naprawiła (ponownie) tłoki szyjne, a wraz z nimi też parę usterek w endoszkielecie kadmowym i w ciśnieniu przewodów puszki czaszkowej, Abigail usiadła naprzeciw androida z listą komend gotową na ekranie.

- David, przeprowadź deratyzację pamięci systemowej - powiedziała najrówniej i najspokojniej, jak tylko potrafiła powstrzymując się od śmiechu. Deweloperzy z poczuciem humoru byli najgorszym, co mogło spotkać takiego średnio zaawansowanego, skupionego raczej na nowoczesnych systemach terminalowych hakera jak ona. Android nie zareagował.

O 23:20, przy czwartym powtórzeniu i jeszcze kilku poprawkach w przepływie energii do szypuły mózgowej, android David w końcu zrozumiał, co się do niego mówiło. Zamknął oczy i pochylił głowę, a po chwili zakomunikował idealnie robocim, pustym głosem, że defragmentacja pamięci została ukończona. Nieuszkodzone: 232 moduły. Uszkodzone: 243 moduły. Usunięto: 208 modułów. Naprawiono: 35 modułów. Zalecane ponowne programowanie.

Cholera. Abigail przeskanowała wszystkie pliki w poszukiwaniu jakiejkolwiek wzmianki o programowaniu i jedynym, co znalazła, był niezwykle wesoły i podbudowujący kawałek instrukcji dla użytkownika: "Czy swojego Davida 8 możesz zaprogramować tak, aby odpowiadał Twoim oczekiwaniom? Ależ oczywiście! Wystarczy wydać komendę: 'David, zapamiętaj na stałe', a następnie podać swoje wymaganie, na przykład: 'David, zapamiętaj na stałe - codziennie od 8:00 do 12:30 wykonuj algorytm Praca'. O tym, jak prosić Davida, by zapamiętywał stałe algorytmy, dowiesz się w kolejnym rozdziale!" Abigail nie przeczytała kolejnego rozdziału. Zrobiło jej się niedobrze.

O 23:23, z braku innych opcji, Abigail "poprosiła" androida, żeby połączył się bezprzewodowo z jej terminalem. Oznajmił, że moduł rozpoznawania urządzeń konsumenckich został uszkodzony i usunięty. Na modelach inżynieryjnych udało jej się dostrzec coś, co wyglądało jak port połączeniowy, ale było zlokalizowane... między łopatkami? Naprawdę? I, oczywiście, weylandowski kombinezon, w który ubrany był android, nie miał wycięcia w tym miejscu. Będzie musiała go rozebrać. Fantastycznie.

- David - powiedziała, próbując nie skupiać się na tym, jak idealnie ludzko wyglądały jego oczy, gdy mrugnął na dźwięk jej głosu - zdejmij bluzę swojego kombinezonu. - Idiotyzm tej sytuacji sprawił, że policzki zaszły jej dziwnym ciepłem. David wstał i bez słowa, mechanicznymi ruchami zaczął rozpinać ukryte zamki i zapięcia kombinezonu, odkładając poszczególne części na podłogę w idealnym porządku. Abigail przypomniała sobie, że po takim uszkodzeniu system androida prawdopodobnie przeszedł w tryb konserwujący - a to oznacza, że wyłączył protokoły myślowe i uczuciowe, i prawdopodobnie właśnie dlatego nie przywitał się z nią zaraz po włączeniu. A ona przekombinowała i niechcący usunęła mu ponad 200 modułów z pamięci systemowej. A teraz będzie musiała je manualnie odrestaurować z programów rdzenia, zakładając oczywiście, że ten nie jest uszkodzony. Cudnie.

O 23:28 David usiadł z powrotem na swoim miejscu. Był półnagi. Abigail nie dała rady powstrzymać tej drobnej, natrętnej, durnej myśli, że twórcy naprawdę postarali się, żeby odwzorować wygląd ludzkiego mężczyzny. I to przystojnego, wysportowanego ludzkiego mężczyzny. Przeklęty android miał nawet sutki, do cholery jasnej. Potem Abigail zaczęła zastanawiać się, do jakich szczegółów posunęli się w Weyland Industries, ale szybko wykopała tę myśl za drzwi.

Port na plecach androida był przykryty kawałkiem poliuretanu, który wyglądał idealnie jak blizna po postrzale. Abigail nie wiedziała, dlaczego się zdziwiła, że to strasznie stare przyłącze. W końcu to strasznie stary android. David patrzył się pusto w jakiś punkt na ścianie. Przekrzywił głowę z zainteresowaniem dopiero gdy pojawiła się w jego polu widzenia, szukając jakiegoś pasującego kabla w swoich pudłach z częściami zamiennymi. Zaczęła zastanawiać się, dlaczego ktoś ustawił mu ciekawość jako bazową emocję.

O 23:33 przedzierała się już przez rdzeń androida. Musiała być ostrożna - każda zmiana w tym kodzie zostanie automatycznie zaaplikowana i wprowadzona w życie. Jeśli niechcący stworzy pętlę, David będzie próbował ją wykonać wciąż i wciąż na nowo, aż w końcu usmaży mu się szypuła mózgowa i trzy dni jej roboty pójdą na marne.

- David, wymień moduły, które usunięto podczas defragmentacji systemu. - POAW, czyli Program Obsługi Androidów Weyland momentalnie odpalił się przy podłączeniu i teraz przetwarzał na tekst całą listę modułów. Abigail wiedziała, że moduły usunięte z pamięci systemowej i tak były zapisywane, w swojej uszkodzonej formie, do pamięci rdzeniowej - wystarczyło je stamtąd wykopać, poprawić ich kodowanie i uruchomić ponownie. Odetchnęła lekko, zdając sobie sprawę, że większość z nich nie była istotna. Na przykład "moduł obsługi maszyn produkcyjnych fabryki androidów" czy "moduł opieki nad zwierzętami" raczej nie będzie do niczego potrzebny w obecnych czasach.

O 23:52 względnie poprawiła wszystkie błędy w kodzie dwunastu naprawdę potrzebnych modułów i zaaplikowała je ponownie do pamięci systemowej. David dwanaście razy zakomunikował, że "załadowanie nowego modułu przebiegło bez zarzutu". Czyli nie zrobiła niewybaczalnych błędów w kodzie - system był zaprojektowany tak, by skanować każdy nowy moduł przed instalacją. Przynajmniej tak zakładała. Miała nadzieję, że moduł instalacji nie był zapisany w postaci jakiegoś dziwacznego kryptonimu na liście usuniętych. Teraz pozostawało tylko włączyć po kolei wszystkie funkcje androida i zobaczyć, czy działa.

- David, uruchom protokoły myślowe. - Android znów przymknął oczy i długo coś kalkulował. Abigail szybciej zabiło serce. Cholera. Gdzieś jest pętla. Wstawiła gdzieś pętlę i nawet nie zauważyła, szypuła mu się zaraz usmaży i przy odrobinie szczęścia może nie wybuchnie. I już w momencie, gdy miała zgarnąć najważniejszy dobytek i wyjść, tak na wszelki wypadek, David otworzył oczy i zakomunikował, że procesy myślowe z powodzeniem zostały przywrócone. Potem zmienił wyraz twarzy z niewinnej ciekawości na pewność siebie i choć dalej milczał, Abigail zdała sobie sprawę, że można z nim już normalnie rozmawiać.

- David, czy rozpoznajesz moją twarz? - zapytała. POAW z cichym ping zaczął wyświetlać specyfikacje i poziom wykorzystania poszczególnych komponentów systemów androida, i o ile dobrze rozumiała, wszystko było w porządku. Liczby skoczyły delikatnie do góry, gdy David skanował jej twarz, a potem, najwyraźniej w poszukiwaniu odniesienia (albo tak tylko sobie wmawiała), powoli objął wzrokiem resztę jej ciała.

- Niestety nie - odparł. Jego głos nie był już tak tragicznie pusty, jak przedtem, ale jeszcze nie do końca taki, jak słyszała na filmach informacyjnych ze strony Weyland Industries.

- Nazywam się Abigail - powiedziała, niewzruszona. - Chciałabym, żebyś zapamiętał mnie jako użytkownika pierwszego stopnia.

- Nie mogę tego zrobić - odparł David po krótkiej analizie. - W mojej pamięci jest już zapisany użytkownik pierwszego stopnia. Do zmiany użytkownika należy użyć formularzy zdania i rejestracji dostępnych na stronie Weyland Industries.

Stronie, która nie funkcjonuje już od przynajmniej 10 lat. Abigail westchnęła ze złością, i choćby w tym momencie ucieszyła się, że nie włączyła mu procesów uczuciowych. Jeszcze raz weszła do kodu rdzeniowego, ale nie było tam żadnej informacji o jego poprzednim użytkowniku. Czyli to siedzi w pamięci systemowej. Teraz Abigail będzie musiała zhakować system, z którym nigdy wcześniej nie miała do czynienia, znaleźć stare informacje właściciela i podmienić je na swoje dane, nie schrzanić nic po drodze, a wszystko to na włączonym i kompletnie przytomnym androidzie, który jest samonapędzającym się, pieprzonym perpetuum mobile i nie da się go wyłączyć, więc cały czas będzie musiała pilnować, żeby nie zdołał odwrócić przepływu pakietów i nie dostał się do sieci komputera, bo wtedy dotrze do niego, że jest 2214 rok - a cholera wie, jak na to zareaguje jego system, skoro nie zostanie mu to przedstawione w klasyczny sposób umożliwiający analizę informacji, czyli twarzą w twarz. Kurwa mać, psiakrew, cholera. Tylko się nie denerwuj, Abby.

Siedem minut po północy udało jej się w końcu zapisać swoje dane w kodzie właściciela, ale David niestety zdołał podłączyć się w tym czasie do jej terminala i dotarło do niego, że coś poszło nie tak z jego wewnętrznym zegarem. Teraz wyglądał tak zdruzgotany, jak zdruzgotany może wyglądać pewny siebie android, któremu nie włączono programu uczuć.

Abigail patrzyła na niego przez moment, gdy tak siedział ze wzrokiem wbitym w dal. Jego skóra naprawdę wyglądała zadziwiająco żywo i ludzko - na poliuretanie wyżłobiona była tekstura porów i linii papilarnych. Oczy zwilżały się zupełnie jak u człowieka (Weyland chwaliło się, że potrafił nawet płakać), rzęsy były rzeczywiście rzęsami, a włosy rzeczywiście włosami. Robot - choć coraz ciężej było myśleć o nim jak o maszynie - uniósł na nią spojrzenie.

- David, jaki jest mój status? - spytała. Android mrugnął.

- Nazywasz się Abigail Vincent. Masz dwadzieścia dziewięć lat. Jesteś moim głównym użytkownikiem. - Z jakiegoś powodu te słowa sprawiły, że zrobiło jej się gorąco, zwłaszcza gdy David świdrował ją tym stalowym wzrokiem. - Jesteś w pełnym zdrowiu. Nie wykazujesz oznak uzależnienia, odurzenia ani upojenia alkoholowego. Twój stan emocjonalny to zadowolenie, radość i uniesienie.

- W końcu, kurwa, coś zaczęło działać - mruknęła na to z ulgą. Android spojrzał na nią bez zrozumienia, więc machnęła na niego ręką. - Dobra. Jak twoja diagnostyka?

- Wszystkie uruchomione procesy w normie. Wyłączone procesy podstawowe: kodowanie emocjonalne, program bezpieczeństwa w strachu, rozpoznawanie głosu, automatyczne aktualizacje bazy danych. Wyłączone moduły dodatkowe... – Tu zaczął wymieniać wszystkie 196 modułów, które uprzednio usunął. – Wykryłem również uszkodzenie powłoki w górnej części ciała oraz niedobór płynu hydraulicznego w przewodach  piersiowych. Przy dostępie do odpowiednich materiałów chętnie zajmę się tym sam.

- Jak bardzo zaburza ci to funkcjonowanie?

- Jestem w stanie funkcjonować bez znacznych przeszkód mimo tych usterek – odparł prawie że uspokajająco. – Dziękuję za troskę, Abigail.

- Od teraz nazywaj mnie Abby, chyba że sytuacja będzie oficjalna. – Jak zawsze, gdy słyszała swoje pełne imię w czyichś ustach, przeszedł ją dreszcz, ale tym razem nie wiedziała, czy aby na pewno był to zły dreszcz.

- Dobrze, Abby, chętnie – odparł David. – Czy coś jeszcze mogę dla ciebie zrobić?

- Zamknij oczy – powiedziała cicho. To prawdopodobnie i tak był głupi pomysł, ale nie wiedziała, jak inaczej sprawdzić jego funkcje receptorowe. David przymknął powieki, a Abigail założyła, że mikrokamery są teraz ślepe. Wtedy położyła sobie jego rękę na biodrze, lekko unosząc bluzkę. Zdziwiła się trochę, ale jego powłoka nie była wcale zimna; raczej przyjemnie chłodna. Z drugiej strony, tego należało się spodziewać po tworzywie sztucznym z tysiącami małych silniczków akcelerometrów pod spodem. – Powiedz mi, co to jest?

- To z pewnością materia organiczna – odpowiedział, wciąż trzymając oczy zamknięte. – Sądząc po temperaturze i strukturze, uznałbym, że to ludzka skóra.

Abigail puściła jego dłoń, nagle tknięta przeczuciem, i wróciła do przeglądania modeli inżynieryjnych. Coś było nie tak. Wlała w niego tyle płynu hydraulicznego, że nie powinien mieć żadnych niedoborów. Gdzie to wszystko się podziało? Gdyby miał przeciek, raczej znalazłby go w diagnostyce.

- Bądź tak dobry i uruchom też pozostałe procesy podstawowe – rzuciła prawie że pytająco, zbyt skupiona, by zastanawiać się nad tym, co robi czy mówi. David zaczął cicho, najwyraźniej żeby jej nie przeszkadzać, komunikować włączanie kolejnych programów, aż w końcu szepnął:

- Inicjuję program Osiemnaście-plus...

To poderwało głowę Abigail. Co? Jakie Osiemnaście-plus? Chyba nie ma przecież... O cholera. O kurwa, kurwa, kurwa. W rozterce szamotała się po pokoju, nie wiedząc, co zrobić, podczas gdy David przerobił wszystkie zaprogramowane emocje, najwyraźniej właśnie kończąc aktywację uczuć. Potem znów uniósł na nią wzrok, ale tym razem patrzył tak, jakby nigdy wcześniej nie widział niczego piękniejszego. Abigail spłoniła się pod tym spojrzeniem.

- David, wyłącz ten program – powiedziała od razu.

- Który? – zapytał niewinnie. Jego głowa była uniesiona w wyrazie pewności siebie, ale omiótł spojrzeniem jej ciało od góry do dołu i z powrotem, po czym delikatnie otworzył usta, jakby miał westchnąć. Abigail doskonale wiedziała, że to był wykalkulowany algorytm, ale zupełnie nie przeszkadzało jej to na niego zareagować. Rany, już tak dawno nie...

Nie! Cholera! Abby, ogarnij się!

- David, wyłącz program... Osiemnaście-plus – wydusiła w końcu. David zamrugał powiekami.

- Zdaje się, że nie mogę – powiedział ze szczerym zdziwieniem. – Napotykam błąd. Według kodu program należy dokończyć, zanim będzie mógł być wyłączony.

Potem wrócił do rzeczonego programu i ponownie przyjął taki wyraz twarzy, jakby rozbierał ją wzrokiem.

- Co masz na myśli przez „dokończyć”? – Jej głowa robiła się coraz bardziej opustoszała pod tym jego spojrzeniem.

- Przecież wiesz, Abby. – Już nie opuszczał algorytmu. Jego głos stał się niższy i głębszy, wręcz... uwodzicielski. – Trzeba go doprowadzić... do końca.

Przez moment zaczęła zastanawiać się, kto mu zaprogramował te odzywki, a potem przypomniała sobie, jak skomplikowane były jego lingwistyczne procesy. Z całą pewnością nikt nie musiał mu niczego w tej kwestii programować. Wszystko, co David teraz mówił, pochodziło prosto od niego. Tylko dlaczego działało?

- Nie – pokręciła głową, jakby to miało wytrząsnąć z niej te myśli. To był robot. Android. Zwykła maszyna, bez względu na to, jak seksownie wyglądał, gdy tak siedział z obnażoną, dobrze wyrzeźbioną piersią. – To jest nie w porządku.

David wstał i znów spojrzał na nią bez cienia wstydu. – Jak wiesz, Abby, mogę robić wiele rzeczy, które inni uznają za nieetyczne... lub niemoralne.

Czy jej się tylko wydawało, czy umyślnie akcentował słowa łączone z... Kurwa, o czym ty myślisz, Abby?! Czuła, jak głęboki rumieniec występuje jej na policzki. David stał i wciąż jej się przyglądał, analizując każdy jej ruch i każdy cal jej ciała. Nawet jego oczy zatrzymywały się w takich miejscach, żeby wzbudzić w niej... No nie. No niee. Dała się podniecić cholernemu programowi komputerowemu. Ale z niej inżynier. I cały profesjonalizm szlag trafił.

Lewy kącik ust Davida podskoczył lekko, jakby powstrzymywał się od dumnego uśmiechu, i nagle Abigail zaczęła się zastanawiać, czy jego usta też są w dotyku takie jak ludzkie... Bezwiednie uniosła opuszki do własnych warg zanim zdała sobie sprawę z tego, co właściwie robi.

- Jestem nienormalna – szepnęła do siebie. – Jestem chora psychicznie. Dałam się nakręcić na pieprzonego androida.

- Cóż, jeszcze nie pieprzonego – rzekł na to David tak spokojnie, jakby nie tyle nie było to dla niego przyganą, co wręcz obietnicą. Abigail poczuła jak gorąco z jej piersi wspina jej się po szyi i wkrótce skronie pulsowały jej nieznośnym ciśnieniem, które nie było bolesne ani nawet nieprzyjemne.

- David, jaki jest mój status? – spytała jeszcze, żeby zaspokoić swoją ciekawość. Tylko ciekawość. Prawda?

- Nazywasz się Abigail Vincent... Abby. – Jego głos brzmiał prawie że uwodzicielsko i nagle nie wiedziała już, czy rzeczywiście tak jest, czy sama sobie wmawia. – Jesteś dorosłą i dojrzałą kobietą. Jesteś moim głównym i jedynym użytkownikiem. – Wcale nie zabrzmiało to mniej sugestywnie niż poprzednio. – Twoje ciało jest w doskonałej kondycji. Wydajesz się być lekko... upojona.

Rany, naprawdę? Mogłaby przysiąc, że ten robot z nią flirtował, gdyby nie była pewna, że tak nie jest. Z drugiej strony, dlaczego miałoby tak nie być? W końcu jego AI jest „niemal nie do odróżnienia od samej ludzkości”, prawda? A skoro tak, to jego zachowanie może być niemal nie do odróżnienia od ludzkiego. Jak dobra iluzja.

I wtedy właśnie Abigail zdała sobie sprawę, że chce poddać się tej iluzji.

Jakiś cichy, stłumiony głosik w jej głowie powiedział jej jeszcze, że to zły pomysł, ale nie było trudno go zignorować. Kilkoma kliknięciami zaprogramowała zamek drzwi, żeby tylko ona mogła go otworzyć. To tylko profesjonalna ciekawość, nic więcej – powtarzała sobie. Skoro ukryli w Davidzie taki program, musieli zaimplementować również rozwiązania morfologiczne konieczne do jego... spełnienia. Abigail pozwoliła dreszczowi spłynąć jej po plecach i udała przed samą sobą, że wcale nie wyobraziła sobie go jako dłoni Davida. Ona chce tylko zobaczyć, na jaką solucję zdecydowali się jego inżynierowie. Nic... więcej.

Odwróciła się do androida i wskazała przeciwległy koniec swojego niewielkiego mieszkania.

- Łóżko jest tam – powiedziała tylko. Mogłaby przysiąc, że uniósł brew.

- Właściwie, jeśli wolno mi wysunąć taką sugestię... – rzekł tym cholernie niskim głosem - ...zamiast tego proponowałbym stół.

Abigail mimowolnie rzuciła okiem na gładki blat, na którym dopiero co trzymała rękę. Musiała właśnie emanować wręcz namacalnym zdumieniem. W głowie miała pustkę, niezmąconą ani jedną myślą. Nawet nie zauważyła, jak wzruszyła delikatnie ramionami.

David w dwóch krokach zbliżył się i zadziwiająco płynnym ruchem przyciągnął ją do siebie, aż Abigail mogła z całą pewnością stwierdzić, że jego usta były rzeczywiście w dotyku i smaku zupełnie takie, jak ludzkie. Zaraz potem jego chłodne dłonie wsunęły się pod jej bluzkę i momentalnie zapomniała, że nie był człowiekiem.

Pamiętała to jak przez mgłę. David całował ją nieprzerwanie, powoli zsuwając z niej wszystkie ubrania po kolei, a ona poddawała mu się bez oporu. Położyła mu dłonie na ramionach i delikatnie wbijała mu paznokcie w skórę, ale zupełnie nie zwracał na to uwagi. I dokładnie w momencie, gdy wargami zszedł na jej szyję i przeszła ją fala dreszczy, David podsadził ją na stół, który jakoś, nie zauważyła nawet kiedy, stał się zupełnie pusty.

Jego wargi były lekko rozchylone, gdy cofnął się, żeby objąć wzrokiem jej nagie ciało. Dłońmi przesunął w dół jej talii, bioder i ud, aż szybkim, silnym ruchem, któremu nie mogłaby się oprzeć nawet gdyby chciała, rozłożył szeroko jej nogi. Sapnęła ze zdumieniem i w pierwszej chwili nawet chciała się cofnąć, ale David pociągnął jej biodra do krawędzi i od razu opadł na kolana.

Abigail nie dała rady powstrzymać westchnięcia, gdy jego chłodny język obiegł gorącą skórę jej ud, tak straszliwie i boleśnie wręcz powoli przesuwając się wyżej, aż w końcu dotarł tam, gdzie miał dotrzeć i wyrwał z jej gardła przeciągły jęk, zdecydowanie zbyt głośny jak na cienkie ściany stacji kosmicznej. Zagryzła rękę, starając się jednocześnie nie krzyczeć, poddać się fali rozkosznych dreszczy i panować nad swoim ciałem, co było niemożliwe; choćby dlatego, że dopiero po fakcie zdała sobie sprawę, że wplątała mu palce we włosy, a David na to tylko pieścił ją szybciej i głębiej, i mocniej. I gdy już miała się zapomnieć i dać się ponieść, dosłownie na ułamek sekundy przed, on przestał i wstał.

Głowa Abigail uderzyła o blat z głuchym bam, gdy z warknięciem usiłowała powstrzymać się od wydrapania mu oczu ze złości; ale David, na szczęście lub nie, nie dawał jej ani chwili wytchnienia. Jego wargi wciąż smakowały nią, gdy pochylił się, by ją pocałować, coraz głębiej i zachłanniej, aż brakowało jej tchu. Nagle sięgnął w dół i wtedy dotarło do niej, że zaraz będzie uprawiać seks z androidem. Wykopała tę myśl za drzwi.

Najpierw poczuła, jak coś rozwiera ją do granic możliwości, i przez moment dziękowała sobie sprzed 10 lat, że nie była już dziewicą. Mimo wszystko było to wręcz obezwładniająco przyjemne i z najwyższym trudem powstrzymała się od krzyku rozkoszy. Ba, prawie doszła, a on nawet nie był do końca w środku. Miała wręcz wrażenie, że umyślnie trzymał wszystkie doznania zaraz poniżej jej progu. Czy to możliwe, że tak dobrze ją już zdiagnozował? Ale nie zdążyła przeanalizować tej myśli, bo David wsuwał się w nią dalej, wbijając jej chłodne palce w uda, które trzymał tak mocno, żeby mu nie uciekła, że prawie bolało... A potem rzeczywiście zabolało, gdy wcisnął się do końca, tak głęboko, że prawie rozerwał ją na pół. Pisnęła, jej twarz skrzywiła się w grymasie i David natychmiast się cofnął, a gdy znów wbił się do samego końca, była wypełniona idealnie po brzegi. Właśnie znalazła pierwsze specyficzne rozwiązanie technologiczne i nawet nie miała jak się nad tym zastanowić.

Każdy jego ruch był dokładnie wyliczony i cudowny. W każdy ruch włożona była perfekcyjna siła, każdy ruch sięgał doskonale głęboko, wynosząc ją na kolejne wyżyny przyjemności, jakiej dotychczas nie znała, ale nie rzucając jej jeszcze w przepaść. Z każdym ruchem wiedziała coraz mniej, myślała coraz mniej, a czuła coraz więcej. Nawet to, jak co jakiś czas wypadał z rytmu, jakby sam już się zapominał, było idealne. Pochylił się do przodu, opierając się ciężko na stole, oczami wodził po jej ciele; Abigail wpatrzyła się w jego twarz, jego rozchylone wargi, łzy skapujące mu z policzków – i wiedziała, że dla niego też to było za dużo, że sam ledwo radził sobie z natężeniem ruchów i emocji. Splotła palce na jego karku, owinęła nogi wokół jego bioder, a on utkwił wzrok w jej oczach i trwał tak, póki mogła wytrzymać to spojrzenie. A gdy przymknęła powieki lub odwróciła twarz w kolejnym jęku czy krzyku, David wciąż wpatrywał się w nią z rozkoszą, a łzy skapywały mu z policzków.

- Szybciej, błagam, szybciej – szepnęła z trudem łapiąc oddech. David oczywiście posłuchał – znów chwycił ją za biodro, zmarszczył brwi i przyspieszył, i przyspieszał dalej, rżnąc ją niemiłosiernie i nieludzko, aż wygięła się w łuk, przyciskając się do niego, wbiła mu paznokcie w ramiona i zatopiła twarz w jego przeciętej blizną szyi, żeby tylko nie wywrzeszczeć swojej rozkoszy tak głośno, że słyszeliby ją w Themis. David wbił kolano w blat dla równowagi, żeby móc ją objąć i podtrzymać, gdy dochodziła, nieprzerwanie, a potem wbił się w nią - jeszcze raz, dziwnie mocniej, i poczuła jak coś ciepłego wlewa się głęboko w nią. I zupełnie jej to nie obchodziło.

O 01:23 David puścił ją delikatnie, a Abigail, wciąż upojona, spoczęła bezwładnie na blacie. Jej mózg zaczynał powoli pracować, startował jak na przestarzałym rozruszniku, leniwie i niechętnie. W najlepszym przypadku to była sól fizjologiczna, w najgorszym jego przeklęty białawy płyn hydrauliczny... Ale czy to ważne? Jej ciało powoli wracało do swojego poprzedniego kształtu, i nie było to dużo mniej przyjemne niż to, jak go straciło. Nogi zwieszały jej się bezwładnie z krawędzi stołu. Czuła w nich tylko dreszcze biegnące po mięśniach. To też nie było nieprzyjemne.

David pojawił się znów, jakby znikąd – w czym nie było nic dziwnego, gdy jej pole percepcyjne było tak zawężone. Uśmiechnął się do niej z czymś, co mogłaby nazwać tylko wdzięcznością i zwyczajną radością, że sprawił jej przyjemność. Jego wargi musnęły jej czoło, gdy uniósł ją w ramiona i przeniósł na łóżko. Jej kręgosłup ucieszył się z tego pomysłu. Ona ucieszyła się, gdy David pomógł jej opatulić się kołdrą i zrobiło jej się tak przyjemnie ciepło, że zaczęła odpływać.

- Czy masz zamiar teraz spać, Abby? – zapytał spokojnie. Skinęła głową. – Czy zanim uśniesz, możemy chwilę porozmawiać?

- Hm? – otworzyła na niego jedno oko. Klęczał przed łóżkiem i wpatrywał się w nią z dziwaczną mieszanką niepokoju, zadowolenia i niepewności. Wyglądał, jakby czegoś potrzebował, ale bał się jej przeszkadzać. – Co jest?

- Czy mam wyłączyć program Osiemnaście-plus?

- Absolutnie tak – odparła prawie że naburmuszona. David ściągnął brwi niepewnie. - I, rany, musimy temu wymyślić inną nazwę. Może Czarny Program.

- Dlaczego?

- Na wypadek, gdyby wpadło ci do głowy wspomnieć o nim przy innych, może normalniejszych ode mnie ludziach. – Miała wrażenie, że David naprawdę przejął się jej nadąsanym głosem.

- Obiecuję, że nie będę wspominał Czarnego Programu przy nikim innym – zapewnił. – Ani przy tobie, jeśli tego nie chcesz. Skoro idziesz spać, czy będzie ci przeszkadzać, jeśli trochę posprzątam?

Rzuciła na niego na pół otwartym okiem przez ramię. Wciąż łaził półnagi. – Oczywiście, że nie. A jeśli znajdziesz trochę poliuretanu albo... płynu hydraulicznego, to też się... nie krępuj.

Trochę czerwonego znów wstąpiło jej na policzki, więc nakryła głowę ręką. Kątem oka widziała, jak David stanął w bezruchu i patrzył na nią przez chwilę. Nagle usiadła z szeroko rozwartymi oczami, pchnięta na wskroś szokiem.

- Czy ja właśnie dowiedziałam się, gdzie się podział twój brakujący... – mruknęła tylko trochę do siebie i przerwała wpół słowa. David patrzył na nią jeszcze przez chwilę i powiedział:

- Nie użyłem płynu hydraulicznego, gdyż mógłby być alergenny dla twojego ciała. – Abigail odetchnęła z ulgą. Nie czułaby się komfortowo mając w sobie coś, co trzymała w plastikowych torebkach zawieszonych nad warsztatem. David uśmiechnął się, jakby z zadowoleniem, że ją uspokoił. – Do Czarnego Programu używam specjalnie syntetyzowanej mieszanki, która jest neutralna i całkiem bezpieczna. Powiedzieć ci, co to dokładnie jest?

- Nie, dzięki – odparła już bez złości i położyła się z powrotem. David zaczął krzątać się po pomieszczeniu, ale Abigail nie mogła jeszcze zasnąć. – David?

Od razu zatrzymał się i obrócił w jej kierunku. – Tak, Abby?

- Wybierz sobie mniej zaawansowane części Czarnego Programu i, ym... – Zakryła głowę kołdrą i obróciła się do ściany. Rany, jaka ona jest głupia. - Kiedy jesteśmy sami, możesz sam je inicjować. Pozwalam.

- Dziękuję, Abby – mruknął jakby automatycznie, ale zaraz poczuła, że łóżko ugina się pod jego kolanem. David odsunął kołdrę i złożył kilka dłuższych pocałunków na jej szyi, nie tak mocnych, żeby ją rozbudzić, ale wystarczająco, żeby znów zrobiło jej się wyraźnie cieplej. – Dobranoc, Abby.

Jeszcze zanim odpłynęła, zdążyła przeanalizować kilka spraw... Musiała po prostu użyć za mało płynu, w takim razie. Nic dziwnego. Ani w instrukcji, ani w modelach nie było słowa o prawidłowych poziomach inżynieryjnych. Dobrze tylko, że nie przeszkadzało mu to zupełnie w prawidłowym działaniu. Właśnie. Od czasu jak go włączyła, wszystko działało bez zarzutu. Poza tym jednym błędem. Czy to możliwe, że tak naprawdę mógł wyłączyć to cholerstwo w każdej chwili? No i nabrała podejrzeń.